Na jaren trouw bloggen op web-log, heel wat veranderingen in het besturingsprogramma en wxe9xe9r een nieuwe verandering op stapel was voor ons de maat vol. Twee grote veranderingen in 1 jaar tijd vind ik teveel van het goede. Bovendien wil ik mijn blog -in combinatie met website- makkelijker kunnen updaten. Nu moest ik 3 verschillende dingen doen op 3 verschillende plekken. Niet makkelijk dus, en al helemaal niet handig.
Steeds vaker kwam ik websites/blogs tegen die dat wxe9l hadden, die combi, en dus hebben we de sprong in het diepe genomen en zijn verhuisd:

www.huizemaneschijn.nl

Daar kunnen jullie gewoon weer blogjes lezen en foto's bekijken. We gaan daar gewoon weer verder met waar we hier gebleven waren.
Pas dus allemaal jullie RSS en linkjes aan want er zal hier niet meer geupdate worden. Dit blog zal enkel nog als archief dienen.

We hopen iedereen op onze nieuwe stek weer te mogen verwelkomen.

Liefs,
Mama Ruthy, papa Maarten, Fee-Luna en Marijn

Verhuisd! is a post from Huize In de Maneschijn.

Het voordeel van een broekje en een hemdje is, dat je je eigen navel kunt zien. Daarvoor trek ik nu te pas en te onpas mijn shirt of jurkje omhoog. "Nuna Buik!" roep ik dan, en priem met mijn vinger in mijn navel. Of die van mama, papa, een kindje op het kinderdagverblijf….

Sinds kort is die buik van mama nog iets interessanter geworden als die van mezelf. "Baby buik!" zeg ik, wijzend op mama d’r buik. Af en toe geef ik een kusje op mama d’r, nu al bol uitstekende, navel. "Baby kusss."
Mama vraagt zich af of dit geconditioneerd gedrag is of dat ik xe8cht snap dat er een brusje in mama d’r buik groeid, vertederend blijft het toch wel.

Bolle buik in zicht is a post from Huize In de Maneschijn.

Door huize Maneschijn: "We gaan naar de speeltuin en naar de kinderboerderij." zei mama toen ze Fee-Luna halverwege mijn middagslaapje uit bed kwam plukken. "Een waar heel erg veel andere kindjes zijn en waar ze ook springkussens en trampolines hebben." Niet dat ze zou begrijpen wat een springkussen en een trampoline is. Zover Mamaloena wist had Fee-Luna daar nog nooit op gestaan. Maar wat een kinderboerderij is dat wist Fee-Luna wel. En dus werden onderweg alle koeien vol enthousiasme aangewezen.

Eenmaal daar aangekomen bleek het een boerderij met opblaaskussens te zijn. Niet helemaal wat we verwachten, maar niet minder leuk, want ineens liepen daar al die kindjes van de PC zomaar in het wild rond! En al die moeders van de computer waar mama avond na avond over leest wat zij allemaal die dag hebben uitgespookt. Moeders en kindjes die al jaren trouw worden gevolgd maar nog nooit een gesproken woord mee was gewisseld.
En terwijl papa Fee-Luna op een tracktor rondreed babbelde mama met alle andere moeders. Over de kinderen en de blogjes natuurlijk. Gedeelde interesses, ziet u. Maar ook over Uk2, die zich al zichtbaar maakt onder mama’s t-shirt.
Men vond Fee-Luna stoer en eigenwijs, papa precies zoals op de foto’s en mama totaal anders als verwacht.

Het was een leuke dag. En dat springkussen/trampolinespringen? Dat had Fee-Luna op het laatst wel door hoe dat moest.

Een springerige dag is a post from Huize In de Maneschijn.

Onze vakantie begon eerst een paar dagen in Oostenrijk. Daar aangekomen brak het noodweer los. We kampeerden er in een kant en klare bungalo-tent. Handig, maar niet ideaal.
Oostenrijk bestaat uit heel wat bergen, en omdat we daar nu toch waren en papa van bergweggetjes houdt zijn we de hoogste berg van Oostenrijk op gereden tot we bij sneeuw en een gletsjer kwamen.

Na 3 dagen kou zijn we doorgereden naar het Gardameer. Daar was het een stukje warmer. Eindelijk konden we t-shirts, korte broeken en jurkjes aan! We hebben een paar keer aan het zwembad gelegen (totdat het weer begon te onweren), hebben een boottocht gemaakt, zijn naar een Romeinse ruxefne van een landhuis geweest, hebben een kasteel bezocht en na 5 dagen was het alweer tijd om door te reizen naar Toscane. Precies toen het mooie weer aan Garda begon.

Toscane was mooi! Veel bos en heuvels, wijn- en olijvengaarden en een camping dat in een soort bos stond. Hier hebben we eindelijk een paar dagen mooi weer gehad maar ook weer meer regen. ‘s Avonds lekker buiten eten zat er niet in.
We hebben wat ritjes door de omgeving gemaakt, hebben een wijnboerderij bezocht waar we typisch Toscaans hebben geluncht met een kaasplankje, salami, tappenades en brood. (ik heb alleen maar salami aan de poezen gevoerd) We zijn naar Siena geweest waar we een plein bezochten waar over een paar dagen paardenraces gehouden gaan worden (helaas, iets te vroeg op vakantie gegaan) en zijn naar Firenze geweest waar we een soort bedevaartsroute helemaal de berg op zijn gelopen met wel honderdduizend traptreden die ik haast allemaal zelf heb gelopen omdat papa de lege buggy naar boven moest hobbelen en mama de baby al mee moest dragen. Daarna was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Door Fee-Luna: Mama zegt dat ik me wel thuis voelde in het verre zuiden. Het Zuidelijke temperamentje heb ik in ieder geval ruimschoots tentoongespreidt. Luisteren, ho maar. Praten daarentegen doe ik sinds deze weken buitenlucht des te meer. Het zijn nog steeds een hele hoop losse woorden aan elkaar vast gebrabbeld met onverstaanbare klanken. Alles bij elkaar genomen kunnen papa en mama toch steeds meer begrijpen wat ik probeer te zeggen. "Nee juije" heb ik het meeste gezegd deze weken. Oftewel: niet luisteren.
Toch heb ik me vooral op de terugweg naar huis heel goed gehouden. 1500 km is niet niks. En dus zijn we savonds gaan rijden om half 11. Ik werd rond 3 uur even wakker toen papa stopte (motor uit = wakker). Van 4 tot 5 ging papa slapen en zijn mama en ik 5 keer de parkeerplaats rondgelopen, hebben we een koek gegeten, gingen we 2 keer oma bellen vanuit de telefooncel (oma zei alleen maar tuut-tuut-tuut) en toen was papa wakker en reden we weer verder terwijl ik nog wat slaap mee pakte. Zo gingen de uren in de auto best goed voorbij. Op 2 momentjes waarop ik "Uit! uit! uit!" de stoel wilde na.
Mama’s geheim: Lapje en speen toestaan, kietelspelletjes (er komt een muisje aangelopen…), vrachtwagens/auto’s/vingers tellen, een flesje melk, broodjes en mueslyrepen. Ik ben nu, net als mama, 2 kilo zwaarder en papa en mama moeten weer helemaal van voren af aan beginnen met me overdag van de speen af te helpen maar het reizen is in ieder geval redelijk vlotjes verlopen.

Terug van weggeweest is a post from Huize In de Maneschijn.

Zell am See / Gardameer / Toscane, here we come!!

Tot over 2 weken!

Dag allemaal!! is a post from Huize In de Maneschijn.

Uitbreiding – Project 2 is a post from Huize In de Maneschijn.

Papa en mama zijn al druk in de weer met voorbereidingen: Reis boeken, route bepalen, Tom Tom van opa en oma lenen, zomerschoenen en kleding kopen voor de hele familia, genoeg drinken/koek/snoep inslaan voor onderweg en op de camping, luiervoorraad aanleggen…

Nu papa en mama zo aan het inslaan zijn, reist bij mij de vraag: hoe kom ik al die tijd door in de auto? Ok, mama gaat mij donderdag de hele dag wakker houden zodat zowel zij als ik ‘s avonds onderweg lekker kunnen slapen. Maar toch…. in Italixeb zelf zullen ook nog wat ritjes op de planning staan en dan is er de terugtocht nog.
Dus: iemand tips?
(we hebben al een magnetisch tekenbordje in mini-formaat, een schootplankje zodat ik op schoot kan spelen in de auto, klei en een barbiepopje die ik aan- en uit kan kleden)

Ik ga op vakantie en neem mee…. is a post from Huize In de Maneschijn.

Elke avond worden er boekjes voorgelezen, zo heb ik jullie enige tijd geleden mijn dreumesboeken top 5 gegeven. Doordeweeks leest papa voor, in het weekend mama. Maar als het al vroeg licht is ‘s ochtends wil ik zelf ook nog wel eens een boekje pakken. Net zoals mama en papa mij hebben geleerd. Echter, sinds kort word deze ontwikkeling niet meer zo toegejuichd als voorheen. Boekjes worden buiten mijn bereik weggelegd en de mand wordt minder vol gestopt zodat de deksel netjes dicht kan.
Ik ben namelijk nogal een fanatieke lezer en wil het naadje van de kous weten. Ik ben een boekenwurm en verslind boeken. Niet zozeer figuurlijk, want er zijn maar een paar boeken die mijn aandacht hebben. De rest ligt te verstoffen. Nee, ik vat deze uitdrukking nogal letterlijk op. Zeer letterlijk!

Zoals u ziet is er van mijn dreumesboeken top 5 nog maar 1 over. Die was toch minder leuk als de rest, blijkbaar.

De boekenwurm is a post from Huize In de Maneschijn.

Aan het eind van een thema krijg ik mijn kunstwerken altijd mee naar huis. Niet allemaal natuurlijk. De oefenschilderijen zijn niet zo zeer de moeite waard. Nee, de echte knutsels, die mogen mee! Met de sluiting van het lentethema, een paar weken terug, was dat een vogelnestje, een hyacint en een eierdopje.
Op een of andere manier verdwijnen mijn kunstwerken na een tijdje in huis gestaan te hebben. Volgens mama niet nadat ze zorgvuldig op foto zijn vastgelegd voor het digitale archief. De oorspronkelijke formaten zijn er niet naar om alles te bewaren, aldus haar oordeel. Maar doe ik daar nou steeds mijn best voor!?

Knutselwerkjes van het kinderdagverblijf is a post from Huize In de Maneschijn.

Toch zit mama soms met haar handen in het haar, wat mijn temperamentvolle karaktertje betreft. Nu was ik er vlot bij met "Ik-ben-nog-geen-twee-maar-zeg-alvast-nee". Dat doe ik al zeker een jaar. Vaak genoeg ook zonder mondelinge uitleg. Ik doe gewoon niet wat mama en papa mij vragen; jas aan? Dan wil ik die andere aan, en liefst helemaal niets.  Eten? Geen groente a.u.b. Uit bed? No way! Tandenpoetsen? Drama….

Om niet elke dag tandenknarsend, chagrijnig en mopperend door het leven te gaan is mama naar de pedagoge gegaan voor tips. "Deels karakter, deels 2-jarige peuterpuber en deels communicatiestoornis," was de conclusie. Oftewel: papa en mama moeten mij gewoon niets meer vragen, maar opdrachten geven.
Kijk, daar houd ik van! Gewoon duidelijk zijn, regels maken, streng optreden en laten zien wie er de baas is. Want nu papa en mama heel hard werken aan een nieuwe manier van communiceren met mij, help ik ineens wxe8l mee.
Jas aan? Ok, we gaan immers naar buiten en buiten moet je een jas aan.
Uit bed? Ok, ik doe alvast de rits open.

Wij komen er wel!

Eigenwijsje meisje – deel 3 is a post from Huize In de Maneschijn.